Aeternitatem sub hoc Pulvere praestolatur
GULIELMUS FREKE
THOMAE, Equitis aurati, Filius natu Junior
Qui post, Seniores sibi Fratres quot annorum stadiis sequutus est,
Tot antesignanus, meritorum gradibus praecessit,
Adeò nempe vivacem Genitoris Iconem
Indole suâ Patrizavit,
Ceù vel ipsissimum venerandi
THOMAE Genium,
Cum divinis dotibus, induisset.
Ad faelicitatis complementū, Castissimam duxit
FRANCISCAM
Nobilissimi & Eruditissimi
THO: CƲLPEPER
De vetustissimâ sede
Hollingburne, Cantiis, equitis aurati Filiam;
Conjugium sane tam congrue connexum,
Ut ambigendum sit, uter, ab illâ
Copulâ
Liberior evaserit.
Pro pulcherrimis lineamentis, & Structurae totius compagine,
Architectrici tantùm Naturae debuit,
Quantum ver altera Naturae
No
[...]ma crederetur:
Adeò systemate Partium contignatus,
Adeò morum symetriâ perpolitus,
Ut in multis Qui fuerat incomparabilis,
In nonnullis foret superlativus;
Vir, apprimè probus; Frater melior; Maritus optimus.
Et quòd, in sobole formandâ, rarissime Copia
Accuratè transcribitur ad Archetypi similitudinem,
Ideò Coryphaeus Ille, quià solus, sine simili vixit,
Ideò solus, sine sobole decessit,
Et Protoplasten sui, caelo transtulit;
Invidis nimirùm Parcis
Ut animadversa vestigia,
Vel Posthumum tot virtutum Volumen,
Posteris Imprimerentur.
Nullius erat odio, Qui fuit amor omnium,
Sic enim malevolentiae spicula, clypeo reppulit Innocentiae,
Et simplicitatis candorem, multiplici sagacitate praemunivit,
Ut serpentem recte retulerit, & columbam.
Affabrè Facetus, at juxta reservatus;
Intra Humanitatem, severus,
Intra severitatem, perhumanus;
Indulgens omnibus, quam vitiis,
Austerus Nemini, quam sibi.
Privatò plerumque vixit, ut publicò prodesse posset,
Et strictius ambitum sui, compressit,
Ut amorem suis, luculentius exprimeret.
In Re tamen modicâ, gessit animum quam munificum!
Parcè prodigus, temperate liberalis,
Et in domesticis coordinandis
Tam bellus Oeconomus,
Ut raro vixerit suprà fortunae modum,
Nunquam infrà Familiae Magnificentiam.
Indotatam quam duxit Religionem, nusquam repudiavit,
Quandoquidem
Tam caeca veterum deliria
Quam superilluminata Neoticorum dogmata
deprecatus,
In Orthodoxâ Fide, quâ firmissimus stetit,
In eâdem Fide, Fortissimus occubuit.
Et nemo certe Mortatitatis exuvias
Alacrius exuit,
Aut Tabernaculo lubentius terrestri valedixit,
Qui jamdudum Moribundus, ad illud coeleste
Contendens, anhelaverat.
In summa; dubium est
An laudabilior erat vitae, vel in morte liberalior,
Cum tot Propinquos & Amicos supremi Testamenti legatarios
Mirandae Participes reliquerit munificentiae.
Et heìc quidem Paradoxae par Benignitas,
Dum sibi veteres Debitores penitus absolvit,
Et largitione superadditâ, de novo devinxit
Ut Quot, priùs fuerant pro Benevolentiâ condonati,
Tot, denuò ditati, Benignitate donarentur.
Experti loquimur——
Ite superstites, imitemini.